| Mebus |
Arapça |
l. Gönderilmiş, yollanmış. 2. Milletvekili. |
| Mebuse |
Arapça |
(mebu:se) |
| Mecdi |
Arapça |
Büyüklük, ululuk, şan ve şerefle ilgili. |
| Mecdut |
Arapça |
Talihi açık, mutlu, şanslı kimse. |
| Mecide |
Arapça |
(meci:de) |
| Mecit |
Arapça |
1. Büyük, ulu. 2. Şan ve şeref sahibi. 3. Tanrının adlarındandır. |
| Mecittin |
Arapça |
Dinin ululuğu, büyüklüğü. |
| Mecnun |
Arapça |
1. Çılgın, deli, divane. 2. Çılgınca seven, tutkun. |
| Medar |
Arapça |
1. Dayanak, yardımcı. 2. Neden, sebep, vasıta. |
| Medayin |
Arapça |
(meda:yin) |
| Medeni |
Arapça |
(medeni:) |
| Medet |
Arapça |
Yardım, imdat. |
| Medide |
Arapça |
(medi:de) |
| Medih |
Arapça |
Övme. |
| Mediha |
Arapça |
Övülen, beğenilen kadın. |
| Medine |
Arapça |
(medi:ne) |
| Medit |
Arapça |
Uzun, uzun süren. |
| Mefhar |
Arapça |
1. Övünme. 2. Övünmeyi gerektiren şey. |
| Mefharet |
Arapça |
1. Övünme. 2. Övünmeyi gerektiren şey. |
| Mefkûre |
Arapça |
(mefkû:re) |
| Meftun |
Arapça |
1. Gönül vermiş, tutkun. 2. Hayran olmuş, şaşırmış. |
| Meftune |
Arapça |
(meftu:ne) |
| Mehabet |
Arapça |
(meha:bet) |
| Mehcur |
Arapça |
1. Bırakılmış, unutulmuş. 2. Uzaklaşmış, ayrılmış. |
| Mehcure |
Arapça |
(mehcu:re) |
| Mehdi |
Arapça |
Doğru yolu bulan, hidayete eren. |
| Mehdiye |
Arapça |
Doğru yolu bulan, hidayete eren. |
| Mehip |
Arapça |
1. Heybetli, azametli. 2. Aslan. |
| Mehir |
Farsça, Arapça |
Ay. |
| Mehlika |
Farsça, Arapça |
(mehlika:) |
| Mehmet |
Türkçe |
bk. Muhammet - 1. Övülmüş. 2. Hz. Muhammed'in adlarından biri. |
| Mehmetçik |
Türkçe |
Türk ulusunun sevgi duygusuyla Türk askerine verdiği ad. |
| Mehpare |
Farsça, Arapça |
(mehpa:re) |
| Mehru |
Farsça, Arapça |
(mehru:) |
| Mehtap |
Farsça, Arapça |
1. Ay ışığı. 2. Dolunay. |
| Mehti |
Arapça |
bk. Mehdi - Doğru yolu bulan, hidayete eren. |
| Mehtiye |
Arapça |
bk. Mehdiye - Doğru yolu bulan, hidayete eren. |
| Mehveş |
Farsça, Arapça |
Ay gibi güzel kadın. |
| Mekin |
Arapça |
1. Vakarlı, temkinli, güç sahibi kimse. 2. Oturan, yerleşen. |
| Mekki |
Arapça |
(mekki:) |
| Melâhat |
Arapça |
Güzellik, yüz güzelliği. |
| Melda |
Arapça |
(melda:) |
| Melek |
Arapça |
1.Tanrı ile insan arasında aracılık yaptığına ve nurdan olduğuna inanılan manevi varlık. 2. Terbiyeli, uysal kimse. |
| Meleknaz |
Arapça, Farsça |
Terbiyeli, uysal, nazlı kadın. |
| Meleknur |
Arapça |
Terbiyeli, uysal, güzel kadın. |
| Melekper |
Arapça, Farsça |
Melek kanatlı. |
| Melekru |
Arapça, Farsça |
(melekru:) |
| Melekşah |
Arapça, Farsça |
Terbiyeli, uysal, güzel kadın. |
| Melen |
Türkçe |
İşlenmemiş, kıraç toprak. |
| Melih |
Arapça |
Güzel, şirin, sevimli. |
